bookjunky

Kadry są najważniejsze

2009-01-02T18:04:00.008+01:00

pisanie o pisaniu

2008-07-09T20:18:00.001+02:00

...przywodzi mi na myśl scenę z Pływającej opery Bartha, w której główny bohater podczas "pierwszego razu" spogląda w lustro i wybucha śmiechem

           A seventeen-year-old boy is insatiable. His lust is a tall weed, which crushed repeatedly under the mower springs up again, green and unbowed. He is easily aroused and quickly satisfied, and easily aroused again. New to the manners of the business, I cried like a baby, bleated like a goat, roared like a lion. The time came, the lesson, when I was stallion indeed. . .
           And then I looked into the mirror on my dresser, beside us -- an unusually large mirror, that gave back our images full-length and life-size -- and there we were: Betty June's face buried in the pillow, her scrawny little buttocks thrust skywards; me gangly as a whippet and braying like an ass. I exploded with laughter!
           "What's the matter?" Betty June asked sharply.
           I tossed and rolled and roared with laughter.
           "I don't see anything funny!"
           I couldn't answer. I couldn't comfort the nervous tears that ran from her, though I swear I tried. I couldn't help her at all, or myself. I bellowed and snorted with laughter, long after Betty June had fumed out of my bed, out of my room, out of my house, for the last time. I laughed through lunch, to Dad's amusement (and subsequent irritation). I laughed that night when I undressed.
           I have said that my experience in the Argonne, not very long afterwards, was the second of two unforgettable demonstrations of my animality. This was the first. Nothing, to me, is so consistently, profoundly, earth-shakingly funny as we animals in the act of mating. Reader, if you are young and would live on love; if in the nights of intercourse you feel that you and your beloved are models for a Phidias -- then don't include among the trappings of your love-nest a good plate mirror. For a mirror can reflect only what it sees, and what it sees is funny.

Rezydua

2008-07-05T17:23:00.003+02:00

Jak tam, coś się pisze? Pisze się jak się myśli. Się by chciało
mówić. Miejsce, rola podmiotu jest przedmiotem walki.

Nic się przydarza za sprawą poezji. Kenoza? Mocne słowa.
Brakujący element, to wszystko. Dość, albo zbyt wiele.

wszystko bowiem co nierealne
bez określonego charakteru
jednak narzuca się
i trzeba się z tym liczyć
bo nigdy nie zostaje
całkowicie przezwyciężone
nawet wówczas gdy
udaje się je znaturalizować

Kto czyta, zabłądzi. Doprawdy? Nie wiem, byle dalej. Prawda
nie leży w jednym śnie, ale w wielu. W mętnym ośrodku, pomiędzy

duchem a kością, we włóknach rozdartej tkaniny.
Gubię wątek. Trzeba się z tym liczyć. Tymczasem

słońce jest pająkiem
rankiem
szczelnie zasnuwa świat
                           bez litości
dźga nieprzytomną ofiarę

to wystarcza          spójrzcie na tę kukłę

zwleka się z posłania
aż do wieczora tańczy
      jak na sznurku.

Wewnętrzne piękno frazy?

2008-07-03T10:44:00.004+02:00

schody podperonia, takie polskie cellar door

Repetytorium

2008-05-03T19:50:00.003+02:00

Czego chcesz od nas Panie za Twe hojne dary?
Ontogeneza powtarza filogenezę, nie odwrotnie.
Przeciwne strony mają jeden wyraz. Kapitalne
zdania obrębione koronką technicznych zwrotów:

nicht als, als ob. Czyż nie zostaniemy zbawieni
od spekulacji? Trzeba speca od łatania martwych
języków. Szklane sny, w nadbużańskim piasku,
pod kapliczką pradziadka - to są nasi zmarli.

Tam twój początek. Nie ma po nim śladu.
What's in a name, Pajączku? Splecione
przeznaczenia, pole znaków, skarb?

Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?
Historia się powtarza, in & out. Nie odwrotnie?
Przedziwne strony mają jeden wyraz. Kapitanie,
zadanie wykonane, tylko odpaść, serią zwrotów,

iść w hals, al segno. Czyż nie zostaliśmy zwabieni
do spekulacji? Podkręcone tropy, splątane odbicia,
trzy dni lub dziewięć miesięcy, trans, mutacja.
Żadnych symetrycznych rozwiązań! Oto zmarli

powracają do początku. Nie zostawią śladów,
mapy, ani kodu. Skarb zgubiono w polu.
Tajemnica istnienia jest skradzionym listem.

Bug, wieś, kapliczka. Szklane ślady. Dary
zmarłych. W liście zabawne zwroty. Początek
i koniec języka. Splot. Jawny sekret historii:
wdech, wydech. Odwrót? Nie. Brak miary.

W stronę Blooma

2008-03-21T23:10:00.007+01:00

Powtórna lektura Ulissesa (a minęło jakieś 10-12 lat) to nie tylko - czego jestem pewien - lektura o wiele pełniejsza i wnikliwa, ale też i obfitująca w zupełnie odmienne wrażenia. Czytając poraz pierwszy Joyce'a (mam tu na myśli również połknięty w mniej więcej podobnym czasie Portret) wręcz zachłystywałem się napływającymi obrazami, odczuwając bardzo zmysłowo (niemal, chciałoby się rzec, synestezyjnie, chociaż to zdecydowanie zbyt mocne słowo, niemniej jednak czytając czułem się nieraz jakbym dosłowanie nurkował) każdy kolejny akapit. Dziś postrzegam wyraźniej i smakuję przede wszystkim strukturę i konstrukcję zarówno całego dzieła, jak i poszczególnych epizodów (i zdecydowanie nie mam tu na myśli faktu że w międzyczasie to i owo o joysowskim arcydziele się przeczytało, tylko rzeczywisty sposób lektury).

Możnaby, na marginesie, dorzucić, że po przebrnięciu przez jazdy pynchonowskie tudzież burroughsowskie, w odlotach ullisesowych odnajduje się... nie tyle spokój czy umiarkowanie ale jakby poczucie że w tym szaleństwie JEST metoda ;].

Najbardziej jednak, po latach, zmienił się mój ogląd głównych bohaterów książki. Młodzieńcem będąc skupiłem się, w dość oczywisty sposób (ach te bon moty, bezkompromisowość, oryginalność ;]) na partiach Stefana. Dziś z przejęciem i większym zainteresowaniem wnikam w perypetie nerkolubnego Leopolda, z jego nieustannymi mglistymi planami i pomysłami, paranaukowymi pasjami i poglądami, seksualnymi obsesjami i potyczkami. Dojrzewa się? Starzeje? Well...

I tak, pod kątem wieku będąc gdzieś w pół drogi między bohaterami książki, którą bez wahania nazwę najważniejszą lekturą mojej młodości, zastanawiam się jak będzie mi się czytać Ulissesa za kolejne 10 lat.

SS Poetica

2008-02-25T18:02:00.009+01:00

Soczewka skupia.
Igła ślizga się po winylu.
A co robi ja?

Parnassius apollo sięga po nektar gębowym aparatem. Sygnał startera
podrywa do biegu sportowców. Elektromagnesy odchylają wiązkę.
Z przedustanowionym spotykamy się wszędzie. Teraz wyostrz.

Ekstrakcja postępuje planowo. Słowa odrywane od rzeczy osiągają
odmienne stany skupienia. Wiązka faktów rozpada się na włókna.
Indukcja zawodzi. Dedukcja wtóruje. Produkcja trwa. Yessir.

Refrakcja następuje miarowo. Słowa rozrywane na rzeczy posuwają
w odmienne strony zdziwienia. Sygnał przekracza próg. Wypełnia
pasmo. Pożera kanał. Do zwrotu. Kondensacja. Znaczące rozprężenie.

Atrakcja występuje stylowo. Słowa rozgrywanych narzeczy zasnuwają
odmiennie strefy marzenia. Aparatura lokalizuje echa zdarzeń. Ślady
cząstek w komorze. Noiseware w ciągłej aktualizacji. Aye aye, skipper.

la derniere rumba

2008-01-29T10:36:00.001+01:00

ten raz, ostatni raz
jeszcze raz, ten jeden raz

Ostatnia jazda ostatnim autobusem. Linie obsługuje zakład.
Spakować ostatki, ostatecznie zamknąć ostatni rozdział.

O, statecznie podążyć w obszar nowych zdumień, podjąć zakład,
znowu zagrać o stawki, wykreślić nowe linie. Pakuj się i jazda.

ja mam ostatnie słowo
ty masz ostatnie słowo
my mamy ..?

nie ma my

Return vol. I

2007-11-28T18:57:00.002+01:00

Czy wyobraźnię karmić nam sądzono
Kobietą już zdobytą czy straconą?

To, co być mogło, i to, co być może,
Razem się splata w krętym marzeń wzorze.

Pomyśl: któż jest w stanie
słusznie zdać sprawę
z prawideł własnych fikcji?

        Jeno widzami jesteśmy w onym theatrum, senor Kabalisto.
Powiesz,
        że można zawsze wykorzystać gotowe
formuły,
        klucząc, schronić się w staccatto terminów,
splątać
        ścieżki tradycji. Lecz cóż to za kryjówka,

                        pośrodku zatłoczonego placu?

Kolejne rozdanie nic tu nie zmieni,
Jest jednak moment kiedy spoza cieni,

Nagle wygląda skrawek samej rzeczy*,
Przynosząc rozkosz lub coś co niweczy

Rozkosz u źródła: koszmar przytomności.
Człowiek nie zniesie wiele realności.

Zrozumieć trzeba właściwie to zdanie.
Fantazja nie ucieczką, jest z a d a n i e m.

_______________________

* Pozwól, że dla objaśnienia posłużę się pewnym przykładem. Wyobraź sobie morze, zimą. Tak, może być to Bałtyk,
tej szczególnie ostrej zimy, kiedy spędzałeś całe ferie u ojca w Sopocie.
        Prawie codziennie chodziliście na długie spacery, nieodmiennie kończące się na plaży. Zima była naprawdę ostra,
pamiętasz? Lód skuł powierzchnię wody na dobre kilkanaście metrów od brzegu. Wielu ludzi wchodziło na białą taflę,
biegały tam psy, dzieci staczały bitwy na śnieżki. Nie ty. Nigdy nie postawiłeś na nim stopy. Nawet zanim to się stało.
        Tego dnia, pod koniec ferii, poszliście tam znowu. Było już nieco cieplej, odłamy kry zaczynały odrywać się od tafli
lodu i uciekać w morze. Dorośli nie pozwalali już dzieciom oddalać się od brzegu. Sami też nie ryzykowali wejścia na lód.
Jednak tego dnia ten facet był tam, szedł parę metrów od brzegu.
        Mieliście właśnie zawrócić i ruszyć w stronę domu, gdy lód zaczął pękać. W jednej chwili tafla zmieniła się w
zachodzące na siebie, zderzające się, rozchybotane kry. Nie zważając na niewesołą perspektywę skąpania się
w lodowatej wodzie, facet zaczął skakać z kry na krę, w dalszym ciągu poruszając się równolegle do brzegu, a
nawet zataczając niewielkie kółka. Jęk przestrachu zamarł ci w gardle gdy z fascynacją obserwowałeś jego poczynania.
        Ruch lodu stawał się coraz bardziej skomplikowany. Rozchwiane pod ciężarem skaczącego mężczyzny kry zderzały się,
oddalały się od siebie w jednym miejscu by zgromadzić się w drugim. On też musiał to zauważyć. (Myśląc o tym później
doszedłeś do wniosku, że właśnie to bawiło go w tej sytuacji, dlatego nie śpieszył wcale na brzeg). Nagle zatrzymał się,
wpatrzony w zmienny wzór kreślony przez białe plamy poprzecinane czarną niczym atrament wodą. Przez niesłychanie długą,
jak ci się zdawało, chwilę, zastygł tak, a wokół niego zamierało drganie lodu i wody, gdy niespodzianie kra wypiętrzyła się
tuż obok jego lewej stopy, wynosząc go w górę, a zarazem otwierając ciemny przestwór po przeciwnej stronie jego osoby. Teraz... Słucham?
Że nigdy nie byłeś zimą nad morzem? A twój ojciec nigdy nie był z tobą na spacerze?
Nie szkodzi. Ot, zawodność empirii. To nie musi być Bałtyk, może jakieś inne imperium?

Refleksje

2007-11-26T10:53:00.000+01:00

A może jeszcze po małym?

0
Po długiej w noc rozmowie ze znajomym poetą dochodzę do przekonania,
że nigdy nie zostanę poetą
nie tylko dlatego że coraz słabiej toleruję piwo i dym papierosowy
ale również
a może przede wszystkim
dlatego że z klasycznej trójcy platońskiej zdecydowanie wybieram prawdę
daleko przed pięknem (o dobru nie ma co nawet gadać).

30
Po wideo dorzucam nocą, z kretesem, bambetle arkanem. Niesłusznie wżeram się
do tego by mieć na końcu języka akord. Nigdy apetycznym poetą
nie eksploatować, dlatego akord. Wyciskając siódme poty słabiej flizuję - obserwacja i unowocześnianie (o Jezu!
ale kopulacja.) -
żyworództwo może mięknąć,
dlatego akord. Całość klasycznej ewangelii platońskiej, zdecydowanie. Cyklop myli:
daleko mięsne oczepiny, o głos położenia, nawet tercjarz.

20
Obciągać długo. Dorzucać, podbuntować rozmowę. Ze znajomym poetą dojść
wędkująco przekonania: Że (podkreślenie) nie zostanę niesłuszny.
Popromienna tylko widoczność. Że coraz karłowacieję. Toleruję piwo, system, dym papierosowy
(źrebięcy również)
a priorytetowo przede wszystkim
widoczność. Że całe siadanie trójcy platońskiej. Barter wybieram mylny,
wnioskowanie przed pięknem. Poborowy dobry, nie ma co, posiadł gadane.

albo albo

2007-10-17T18:18:00.001+02:00

Albo wir rzeczy splecionych z sobą wzajemnie, a wnet rozprószonych, albo jedność i ład, i opatrzność. Jeżeli więc przyjmę to pierwsze, to po cóż pragnę kołatać się w bezładnym takim chaosie i wirze? Cóż innego może mię obchodzić jak chyba to, że kiedyś stanę się ziemią? Dlaczegóż się niepokoję? Przyjdzie na mnie chwila przemiany w pył, cokolwiek bym robił. A jeżeli drugie jest prawdą, oddaję cześć i stoję mocno przy rządcy świata, i ufam.

Szibbolet

2007-09-29T13:41:00.002+02:00

Znaki na niebie i na ziemi. Światła.
niech Bóg ma cię w swojej opiece
Cykady grają, jakby były sztuczne.

tres jolie! jaki śmieszny akcent
W odległej strefie całoroczne lato,
zamiast jakości tylko stylizacja.

Przejścia. Co dziwnego w fakcie,
że wszystko ma swój początek i koniec?
i oby twoją podróż zwieńczył sukces

Punkt potrójny

2007-08-10T11:32:00.001+02:00

I. Nocny baton

Dobrze po dwudziestej drugiej, upał trzyma.
Płuca pełne dymu, głowa słówek, a rozmowa
krąży wokół spraw naprawdę mało ważnych.
Płyną media, z rąk do rąk. Tackę spracowanej
nagrywarki znienacka atakuje kot.

II. Uwagi na temat symbolizmu mięczaków

Ciało zanurzone w cieczy traci
czas na przelewaniu z pustego w próżne.
Zamykam oczy. Świst wiatru, biały piasek,
i jej uśmiech. Wydmy w Białogórze. Jesteś
pewien, że pamiętasz jak to było naprawdę?

III. Ostateczne rozwiązanie

Ostatecznie nie było to wcale takie trudne,
rzecz cała odbyła się właściwie bez słowa.
(Słowa nic nie znaczą wobec nagich faktów.)
Cięcie. Nowe rozdanie. Relokacja ciał.
Znów śpię w swoim łóżku.

Rekonesans vol. II

2007-07-07T12:12:00.001+02:00

They love not poison that do poison need.

Tonight we sail for Singapore. Co mamy czynić,
abyśmy zostali zabawieni, Panowie? Zawsze można
pierdolnąć kwasa i iść do "Sofii", jak mówi Poeta,
ale dzisiaj użyjemy broni konwencjonalnej.

Wyruchał nas pośrednik: Nie ma towal. Psyjć
f piontek. Nic to. Do mądrości dążymy krętymi
ścieżkami nierozumu, zanurzeni w trzykroćwielką
zieloność semantycznych nadużyć. Rupietkowe jaźwie.

Mozół zażartych słownych zmagań. Dare to be
stupid! Powiedz, co jest w życiu ważne? Czyście byli
kiedykolwiek religijni, tak naprawdę? Przyjaciele,
źle widzicie. Chwila nieuwagi, i lądujesz na kozetce,

u doktora Kerna. Gdzie to było, siostro? Wissen Sie?
Dokąd powinienem zmierzać? (- Czy pana nie nudzi
ten cały patos, którego tak nadużywa nasz gospodarz?)
Dosyć pytań. Dwa strzały i lecimy. Nic tu po nas.

Senny środek komunikacji, bez początku i końca.
Autobus krąży, wpisując się w pusty kontur miasta,
kreśląc nową trajektorię. Obszar nowych zdumień.
(- O, tylko proszę bez zwierzeń.) Make your move.

Kartka z podróży. Przystanek dziewiąty

2007-07-05T11:27:00.000+02:00

Człowiek o jednakowych zębach

[str. 97/8]
Potrafi tylko powtarzać, że wszystko jest moim wymysłem, pomyślał. Twierdzi, że się mylę, ale nie poda żadnego dowodu, który byłby do przyjęcia dla racjonalnie myslącego człowieka, dla naukowca. Co mówi do mnie moja żona? Twierdzi, że nie potrafię odkryć innej rzeczywistości poza swoją własną. Jak mam odpowiedzieć na taki zarzut?
Ze strachem uświadomił sobie, że nie potrafi. Zawsze będzie się obawiał, czy ona nie ma czasem racji.
Co to za wstrętny, niegodziwy i typowo kobiecy argument, pomyślał. Jakie to podłe z jej strony, że używa go wobec mnie. Chyba że ma rację. Mój Boże, pomyślał. Wystarczy, że po niego sięgnie i od razu zbija mnie z tropu, kończąc całą dyskusję. Jak mam sobie poradzić w takiej sytuacji? Im więcej mówię, im bardziej się złoszczę, tym mocniej udowadniam, że racja leży po jej stronie.

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Kartka z podróży. Przystanek ósmy.

2007-06-29T18:53:00.000+02:00

Confessions of a Crap Artist

[str.7 Mówi Jack Isidore.]
Jestem zrobiony z wody. Nie zorientowalibyście się, ponieważ mam tę wodę w środku. Moi znajomi też są z wody. Wszyscy. Nasz problem polega na tym, że musimy poruszać się tak, żeby nie wsiąknąc w ziemię, a jednocześnie zarabiać na życie. Właściwie to jest jeszcze jeden, większy kłopot. Czujemy się obco, gdziekolwiek byśmy się znaleźli. Dlaczego tak jest?
[Pierwszy rozdział, pierwsza strona, pierwszy akapit. Nokaut.]

[str. 43/4, siostra Jacka]
Złapałam go za ramię i zaczęłam potrząsać tak jak wtedy, kiedy byłam mała, bardzo mała i pierwszy raz usłyszałam, jak wypluwa z siebie te śmieci, które wypełniały jego głowę. Wtedy to z rozdrażnieniem i strachem zrozumiałam, że Jack ma w ten sposób pokręcony mózg - jeśli ma wybrać między faktami a fikcją, to zawsze wybierze fikcję, a postawiony między zdrowym rozsądkiem a głupotą, zdecyduje się na głupotę. Rozumiał, że istnieje między nimi różnica, lecz wybierał śmieci i systematycznie się nimi napychał. Zupełnie jak jakiś średniowieczny dziwak, uczący się na pamięć tych absurdów, z których święty Tomasz z Akwinu zbudował swoją chwiejną i fałszywą teorię na temat wszechświata, która zawaliła się w końcu, zostawiając po sobie tylko niewielkie obszary intelektualnego bagna, takie na przykład jak w mózgu mojego brata.

[str. 264 Mówi Jack Isidore.]
W autobusie zacząłem się zastanawiać, jak by tu znaleśźć najlepszego psychoanalityka. W końcu postanowiłem spisać sobie nazwiska wszystkich psychiatrów praktykujących w miastach nad zatoką i kolejno ich odwiedzać. Zacząłem sobie w myślach układać kwestionariusz, który dam im do wypełnienia: ilu mieli pacjentów, liczba wyleczeń, liczba porażek, czas trwania terapii, liczba częściowych wyleczeń i tak dalej. Na podstawie tych kwestionariuszy będę mógł sobie narysować wykres i obliczy, jaki lekarz mógłby mi pomóc.
Doszedłem do wniosku, że powienienem przynajmniej mądrze wydać pieniądze Charleya, zamiast przepuścić je na jakiegoś szarlatana. Biorąc pod uwagę decyzje, które podejmowałem w przeszłości, wydej się dość oczywiste, że umiejętność oceny sytuacji nie należy do moich mocnych stron.
[Pierdolnięcie na sam koniec.]

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Spotkanie 5

2007-06-25T22:46:00.001+02:00

Warsaw by night. Nie jest łatwo znaleźć
miejsce, gdzie moglibyśmy się spotkać,
nad szklanką piwa albo filiżanką kawy.

Czasu jednak jest dosyć, chodźmy dalej
w miasto. Szczerzą się szyderczo neony
kebab 24 h. Z plakatu spogląda za nami

Rosario, dziewczynka z nożyczkami.
Łatwiej jest zabijać niż kochać, parcero.
Co nas czeka? Wiemy czym jesteśmy,

nie wiemy czym możemy się stać. Na języku
smak melona, miękkie wargi - lecz przecież
jeszcze tego nie znam. To nie dziś. Nie tutaj.

Nie przy pomidorach. Lekko oszołomiony
sytuacją, nie myślę o miejscu i czasie.
Wiem tylko czego chcę. Czy to mało?

Kartka z podróży. Przystanek siódmy

2007-06-01T23:50:00.001+02:00

Niewiele da się powiedzieć dobrego o Doktorze Futurity. Książka która jest właściwie przerośniętym opowiadaniem, z pogmatwaną i absurdalną akcją, idiotycznymi postaciami, kretyńską scenografią i niebywale nieciekawymi jak na Dicka rozwiązaniami. Jedyny plus to konsekwentne rozegranie paradoksu czasowego.

[str. 120]
- Musisz zrozumieć, że nie jesteśmy ignorantami. Zdajemy sobie sprawę z istnienia tyh niebezpieczeństw - odparła Loris. - Od czasów mojego ojca trwają nieustanne badania skutków zmiany przeszłości. Przyglądamy się, jak przebiegałyby procesy historyczne po najmniejszych nawet zmianach. Istnieje ogólna tendencja, aby większość z nich pozostawić ich własnemu biegowi. Trzeba okreslić poziom zmian. Oddziaływanie na daleką przyszłość jest prawie niemożliwe. To tak jak z kamieniem rzuconym do wody. Na powierzchni pojawiają się koła, które rozchodzą się coraz dalej, aż wreszczie giną. By dokonać tego, co zamierzamy, musielibyśmy zgładzić piętnascie lub szesnaście osób spośród głównych postaci historycznych. Mimo to nie nastąpiłby mierzch europejskiej cywilizacji. Zmiany nie byłyby na tyle fundamentalne. Zakładamy, że nadal istniałyby telefony, samochody czy Voltaire.

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Kartka z podróży. Przystanek szósty.

2007-05-30T05:32:00.000+02:00

Na terenie Miltona Lumky

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Kartka z podróży. Przystanek piąty.

2007-05-27T23:05:00.000+02:00

Czas poza czasem

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Kartka z podróży. Przystanek czwarty.

2007-05-20T03:25:00.001+02:00

Eye in the sky to jeden z lepiej brzmiących tytułów w bibliografii Dicka. Niesamowita podróż po odmiennych światach odmiennych świadomości, tworzonych zgodnie z regułą "o cholera, a gdyby tak...". Konsekwencja i brak zahamowań autora powodują że czytelnik nie może czuć się pewnie - nigdy nie wiadomo co przyniosą kolejne akapity. Dodatkowo studium paranoi, podniesionej o poziom wyżej - vide cytaty poniżej.

[str. 209]
- Jakim rzeczom możemy ufać? - dopytywałą się przestraszona pani Pritchet.
- Żadnym - odparł Hamilton.
- To... groteskowe - zaprotestowała Marsha.

[str. 218]
- Będzie cudownie wydostać się z tego świata - odezwała się Marsha. - Wrócić z powrotem do naszego.
- I do naszych kształtów -dodał Hamilton, patrząc niespokojnie na Athura Silvestera.
- Co masz na myśli? - spytał Laws.
- On nie rozumie - powiedział Silvester z nutą cierpkiego rozbawienia. - To są nasze kształty, Hamilton, tylko że dotąd nie ujawniły się. Przynajmniej nie na tyle, abyś mógł je zauważyć.

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Kartka z podróży. Przystanek trzeci

2007-05-16T23:50:00.001+02:00

W niezbyt udanym Świecie Jonesa znów odnajduję ulubione panadickowe motywy - tym razem prekognicja, baardzo szczególne ujęcie problemu inwazji obcych, wreszcie poprowadzony niezwykle ironicznie wątek bohatera-funkcjonariusza tajnej policji i jego nieudanego małżeństwa. Krótko mówiąc jest tu kilka scen dla których warto czytać tą książkę.

[str. 83]

Środki masowego przekazu nigdy zbytnio nie brały sobie Relatywizmu do serca. Wciąż trzymają się starych haseł: Dobro, Prawda i Piękno. Policja nie jest piękna, to pewne... a ona powątpiewa, czy jest dobra. - Z goryczą ciągnął dalej: - Ostatecznie uznać niezbędność tajnej policji oznaczałoby uznać, że istnieje absolutystyczny fanatyzm.
- Ale słyszała o Jonesie.
- Czasem mi się wydaje, że kobiety są tylko receptorami, jak papierek lakmusowy.
- Niektóre kobiety. - Kaminski pokręcił głową. - Nie wszystkie.
- Co myślą o Jonesie ludzie, to samo myśli i ona. Jeśli chcę znać ich zdanie, wystarczy, że porozmawiam sobie z nią. Można by sądzić, że chwyta to intuicycjnie, na zasadzie jakiejś psychicznej osmozy.

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Kartka z podróży. Przystanek drugi

2007-05-15T05:23:00.001+02:00

Słoneczna loteria to już Dick sf-fowy pełną gębą. Gadżety, statki kosmiczne, telepaci, dziewczyny z cyckami na wierzchu (zgodnie z wymogami przyszłościowej mody ;)). Ale tym co nadaje tej powieści specyficzny smak, jest jej aspekt socjologiczny - ciekawie postawiony problem i konsekwentne wyciągnięcie wniosków - nie brak też typowo dickowskich motywów parareligijnych. Wątek sztucznego człowieka + gwałtownych zmian osobowości przywodzi na myśl historię z Oszusta i zarysowuje "jakże typowo dickowski" problem "bycia człowiekiem".

[str. 25]
(...) teoria Minimaxu, rodzaj stoickiej rezygnacji, odmowy uczestniczenia w becelowym wirze codziennej walki. Gracz stosujący taktykę Mimimaxu nigdy się do końca nie angazuje, nic nie ryzykuje i nic nie zyskuje, ale też nie może być pokonany. Stara się ocalić to, co ma, i przetrwać dłużej niż pozostali gracze. Po prostu siedzi, czekając na koniec gry, dalej jego nadzieje nie sięgają.

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Kartka z podróży. Przystanek pierwszy

2007-05-14T23:05:00.001+02:00

Kosmiczne marionetki to powieść jak na Dicka nietypowa. Napisana w typowo amerykańskim stylu "małomiasteczkowego fantasy" przywodzi na myśl niektóre książki Barkera, albo Gaimana. Nie trzeba jednak wiele wysiłku by dojrzeć wyłażące niemal na każdej stronie typowo dickowskie motywy - podwójna rzeczywistość, iluzja, rola świata dzieciństwa, kosmiczne starcie dobra i zła, konflikt z nie rozumiejącą bohatera żoną, rozpad małżeństwa, dark-haired girl. Krótko mówiąc wszystko to, co, po wielekroć opracowywane na nowo, tworzy rdzeń takich dickowskich klasyków jak Valis, Boża inwazja czy Ubik.

[str. 62/3]
- Co pana sprowadziło do Millgate? Takiego małego miasta. Nikt tu nigdy nie przyjeżdża.
Barton wolno uniósł głowę.
- Przyjechałem tutaj odnaleźć siebie.
Z jakiegoś powodu wydało się to Christopherowi śmieszne. Zapiszczał głośnym, przenikliwym śmiechem, aż inni siedzący przy barze spojrzeli na nich z irytacją.
- Co pana ugryzło? - zapytał ze złością Barton. - Co w tym takiego śmiesznego, do cholery?
Christopher uspokoił się.
- Odnaleźć siebie? Ma pan już coś? Pozna pan siebie, kiedy pan siebie znajdzie? Jak pan wygląda?

Plan podróży

obrazek znaleziony tutaj

Powrót

2007-05-13T16:16:00.001+02:00

Dziś rozpoczynam od dawna planowaną podróż.
Czytanie - raz jeszcze - wszystkich dzieł Philipa K. Dicka
(tzn. wszystkich które posiadam ;)).

edit - poniżej lista książek, będę odhaczał ukończone
na początek biorę się za powieści, w kolejności w jakiej zostały napisane:
Kosmiczne marionetki
Słoneczna loteria
Świat Jonesa
Oko na niebie
Czas poza czasem
Na terenie Miltona Lumky
Dr Futurity
Wyznania łgarza
Człowiek o jednakowych zębach
Człowiek z Wysokiego Zamku
Możemy cię zbudować
Marsjański poślizg w czasie
Doktor Bluthgeld
Tytańscy gracze
Simulakra
A teraz zaczekaj na zeszły rok
Klany księżyca Alfy
Inna Ziemia
Trzy stygmaty Palmera Eldritcha
Cudowna broń
Prawda półostateczna
Paszcza wieloryba
Wbrew wskazówkom zegara
Blade Runner (Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?)
Ubik
Galaktyczny druciarz
Labirynt śmierci
Nasi przyjaciele z Frolixa 8
Płyńcie łzy moje, rzekł policjant
Przez ciemne zwierciadło
Deus Irae
Radio Wolne Albemuth
Valis
Boża inwazja
Transmigracja Timothy'ego Archera

potem przyjdzie kolej na opowiadania (5 tomów)
Krótki, szczęśliwy żywot brązowego oxforda
My, zdobywcy
Czysta gra
Przypomnimy to panu hurtowo
Oko sybilli

Rekonesans vol.I

2007-05-04T19:26:00.001+02:00

Żafał! Żafał!

Forecast is for "bad craziness". Jazda!
Dziś tramwajem poprzez odór Miasta,
do samego centrum. Bestia z obelżywym
wzwodem, przyszpilona okowami blokowisk,

rechocząc zanosi się cuchnącym kaszlem
spalin. Spazmatycznie łyka i zwraca potoki
ludzkiego łajna. W rytmie reggae: Feed
Your Monkey! Dla każdego coś miłego.

Skomponuj menu. Zapoznaj się z ulotką.
Nie pierdol, wciągaj. Bebilon sączy się wprost
w mózgi. Taka karma. Dzisiejszy wykład
poprowadzi pan R. Satz, famous auditeur.

Pomimo spóźnienia nie traci rezonu. "Jestem
racjonalizatorem, racjonalizuję wszystko
w promieniu stu metrów od tego słupka."
Trzymajcie mnie, ludzie, bo rozszarpię dupka.

Racjonalizacja. Innowacja. Aktywizacja.
Zrakowaciałość języka with a delusion
of grandeur. Szaleniec, kto się zbliży
i Syren tych śpiewy usłyszy! Away boys,

heave away! Baloniku nasz, malutki,
rośnij duży, okrąglutki, albowiem
twoje jest królestwo, potęga i chwała.
(- Fikcje uspołecznionych bydląt.)

Co z tego wszystkiego wynika? C'est tout
qui on reste, a la fin? Gdzie jest klucz? Mam
chusteczkę haftowaną, co ma cztery rogi,
teraz i zawsze i na wieki wieków. Amen.

Spotkanie 3

2007-04-23T19:41:00.000+02:00

Piękne zwieńczenie tygodnia. Bywa
i tak, że gorączka sobotniej nocy
zaowocuje smakowitym faux pas.

She saved me, in a manner
of speaking. Zachowałem się
w formalinie mowy, otulinie

języka. Słowo, w słowie, niezdolne
się wysłowić. Całkiem nieźle,
biorąc pod uwagę okoliczności.

Zmylić kroki w grze pozorów?
Szkolny błąd, doprawdy,
może cię wiele kosztować.

Mrużąc oczy od dymu, słuchając,
bawiąc się wspomnieniem,
szukam wyjścia. Comment dire?

Lista tematów notek których nie chce mi się pisać

2007-04-17T23:05:00.001+02:00

1. Wirus języka jako przeciw-ciało.
2. Wyczerpujący styl Bourdieu.
3. Łowcy głów, strata czasu, Katyń.
4. Statek do Tarszisz.
5. Szanty i góralska muzyka.
6. Panażiżkowe wygibasy.
7. Czy rzeczywiście "najryzykowniej"?
8. Paradoks krzyżowca.
9. Głupia mania robienia list.
10. Bildung. Le souci de soi. Discipline.

Spotkanie 2

2007-04-05T22:46:00.000+02:00

The end is the beginning is the end.
I, jak to często bywa, wszystko
rozstrzygnie się na ostatnim wirażu.

Stąd te twarze, gesty, uśmiechy
znaczące całkiem nic / zbyt wiele.
Obwąchiwanie, znaczenie terenu.

Finta, wewnątrz finty, w fincie,
tak życie ciągnie się z dnia
w następny dzień. Bądź gotów.

Zachowaj zimną krew, bo trzeba
dograć końcówkę tej partii. Raz
a dobrze. Nie przegrywać więcej.

W mgnieniu oka, z uśmiechem, przy kawie,
z uściskiem dłoni, toczy się życie.
Wyzbywam się tego co dorosłe.

Amatorska

2007-03-23T23:05:00.001+01:00

kawiarnia w niej swąd dymu interesów płaskich dowcipów męskich klymatów. kolesi znających się zbyt dobrze by któryś mógł zaskoczyć pozostałych, np. wstając i wykonując energicznie taneczno-wokalny numer gene'a kelly z "deszczowej piosenki".
nic z tych rzeczy. dopij tą podłą kawę i spadaj.
to nie miejsce dla amatorów.

This is this

2007-03-15T18:05:00.000+01:00

Historia prawdziwa

2007-03-10T08:36:00.001+01:00

Byłem ci ja z tydzień temu w supermarkecie quasifhancuskim "Tojaleklerk". W poszukiwaniu rękawiczek (męskich, wełnianych) zapuściłem się w między regały z odzieżą itepe. Skręciwszy w prawo miast w lewo trafiłem znienacka w rząd z żeńską bielizną (po prawej) oraz rajstopami/pończochami (po lewej). Przed ścianą pakowanej rozmiarami w folię lycry stał pokaźnego wzrostu i tuszy facet o aparycji rodem wprost z reklamy społecznej ostrzegającej przed pedofilią w sieci (facjata, cera, sypiący się damski wąsik), dzierżąc w objęciach całe naręcze rzeczonych damskich utensyliów, obok zaś stała jego matka (w każdym razie przypuszczam że była to matka, z racji wieku, aparycji) wsparta na koszyku-wózku. Zamarłem na chwilę, po czym szybko przemknąłem wtulając się prawie w zwieszające się z prawej staniczki i majteczki. Na szczęście nie dostrzegli mnie - roztrząsając chyba kwestię wyboru odpowiedniego towaru.
Pół godziny później, przy kasie, znów ich dostrzegłem - stali w kolejce obok. Prócz stosiku rajstop w ich pokaźnym koszyku leżało kilka skromnych produktów żywnościowych.

Co by mogło być

2007-03-04T13:56:00.001+01:00

ta sama rzeka
dziś silniejsza niż wtedy
pokusa by wejść

Brennschluss

2007-02-15T16:25:00.001+01:00

Gorączka + leki + Pynchon = odlot gwarantowany. Czytając Tęczę grawitacji miotałem się od fascynacji do zwątpienia. Przechodząc, podobnie jak pynchonowscy bohaterowie wszystkie fazy - od paranoicznej wiary w ukryty SensTegoWszystkiego po totalne zwątpienie, a może lepiej: anty-paranoiczną wiarę w Całkowity Brak SensuTegoWszystkiego. "ToWszystko" piszę nie bez kozery, bowiem Tęcza rozpościera się szerzej i szerzej starając się objąć cały świat, niby jeden z systemów które opisuje.
Koniec lektury przyszedł z nienacka, jak uderzenie rakiety, zostawiając ulgę, ale i poczucie pustki.
Co tak naprawdę pozostaje? Zamęt, ogólny zarys struktury (autorskiej konstrukcji i dekonstrukcji), zachwycające epizody i tropy, tropy, dużo tropów, kuszących by za nimi podążać.
Szybki i bardzo pobieżny przegląd poświęconych jej stron w sieci uzmysłowia ogrom niuansów nie do wykrycia podczas pierwszej (ani też podczas wielokrotnej) lektury.
Zatem i'll be back, Rocketmanie!

Rebis

2007-02-06T22:02:00.005+01:00

                      Rzecz jasna w literaturze alchemicznej - tak jak we wszelkiego rodzaju literaturze -
                      znaleźć można dobrych i złych autorów. Zdarzają się również produkcje jawnie liczące
                      na jaknajwiększy popyt, bzdurne i oszukańcze. Takie podrzędne pisma łatwo jednak rozpoznać,
                      bo wprost roi się w nich od wszelkiego rodzaju receptur, ba napisane są niestarannie
                      i grzeszą niechlujstwem, bo ze wszystkiego robią tajemnicę, przerażają bezdusznością
                      i bezwstydnie upierają się przy poszukiwaniu sekretu produkcji złota. Dobre książki zawsze
                      natomiast rozpoznać po staranności, pilności i wyraźnym trudzie intelektualnym autorów.

To, co najbardziej kochasz, nie będzie ci odebrane. Dostaniesz to, czego naprawdę pragniesz. Strzeż się. (Ars requirit totum hominem.) Człowiek musi być sam, by przekonać się, co go unosi w chwili, gdy sam już nie może siebie znieść.

Na początku było tu tylko bagno. I chociaż Król powiedział, że nie ma sensu budować zamku na bagnie, ja jednak go zbudowałem, żeby pokazać, że jest to możliwe. (He that knoweth not what he seeketh, shall not know what he shall find.) Jedynie to doświadczenie może mu dać niezniszczalną podstawę.

Ale zamek utonął w bagnie. Zatem zbudowałem drugi, który też utonął w bagnie. Wtedy zbudowałem trzeci, a ten najpierw spłonął, a potem utonął w bagnie. (And although these writings may be regarded as false by the reader, yet to the initiated they are true and possible, when the hidden sense is properly understood.) Oczywiście zastanawiałem się nad sensem całej tej zabawy.

Rozłam. Obraz: Góra spoczywa na ziemi. Osąd: Gdziekolwiek byś nie poszedł, cokolwiek byś nie zrobił, i tak twoje kroki będą niefortunne. Budzisz się nagle, ciężko łapiąc oddech. Nie możesz jasno przypomnieć sobie twarzy, ale pamiętasz zapach pościeli i kolor ścian w jej mieszkaniu. (For Dream Interpretations Use Contact Button and Title Email "Dreams".) Sny wywierały na mnie silne wrażenie, nie pomogły mi jednak przezwyciężyć poczucia dezorientacji.

Straciwszy co miałem najcenniejszego, nie mam nic, o co musiałbym się lękać. Zaprawdę, lekkość ponad pojęcie. (We're Evergreen Oldboys, remember?) Przeżyłem wówczas chwilę niezwykłej jasności, w której ujrzałem moją dotychczasową drogę.

Gibt es wirklich diese Kerne,
wo Es war und Ich soll werden?

Retro

2007-01-25T00:41:00.004+01:00

And what she gives, gives with such supple confusions
That the giving famishes the craving.

Wytrwale snują swoją sieć pająki,
łowią zażarcie złudną zdobycz koty.
Dom, porzucony pośród pełni lata,
kryje się kurzem. W deszczu skrył się mozół
cmentarnych dzwonów. Próbuję układać
słowa i fakty, ale sensu w nich brak.

Tylko zdumienia nigdy w życiu nie brak.
Dziwię się ciągle faktem, że pająki,
co pracowicie muszą sieć układać,
i rozbawione tak beztrosko koty,
łączy w istocie wspólny celem mozół:
chwycić i pożreć kwintesencję lata.

Nasycić instynkt łupem, który lata,
much, os i trzmieli. Ale w deszczu ich brak,
na marne dzisiaj idzie łowców mozół.
Coż robić zatem? W kąt skryte pająki.
Zwinięte do snu na kolanach koty.
Tylko kurz ciągle musi się układać

w kłębki. Wciąż młodzi - możemy układać
życie na nowo? Przeminęły lata
i nic nie pozostało. Tylko koty,
kilka zakurzonych książek, zdjęcie. Brak
skrywamy rutyną dnia, jak pająki,
gęstą siecią faktów. Ucieczka w mozół

pozwala trwać. Błogosławiony mozół
zmagań ze słowem. Cierpliwie układać
kolejne wersy, wplatając pająki
w deszczowy ranek ostatniego lata
w opustoszałym (tylko kurzu nie brak),
zbyt dużym domu, gdzie królują koty.

Lamentu dzwonów nieświadome koty,
toną w pomrukach. Podnieść się, to mozół
ponad moje siły. Zresztą po co? Brak
podstaw na których mógłbym coś układać.
Więc tylko słucham deszczowego lata
i obserwuję zaspane pająki.

Pieszczą się koty, czają się pająki.
Brak ładu. Nie da się nic poukładać.
Mijają lata, próżny mozół dni.

you wish

2007-01-22T14:33:00.001+01:00

He who makes a beast of himself
gets rid of the pain of being a man.

jak to jest

2007-01-10T00:13:00.002+01:00

Ciało - więzieniem duszy?
Dusza - więzieniem ciała?
W każdym razie to jest więzienie.

mówi klasyk:

2007-01-03T22:24:00.001+01:00

Uważam, że różnica, jaka zachodzi między "rozwojem" a sportem", jest w poezji zasadnicza. W poezji istnieją dwa rodzaje "sportów", oba z zakresu kwiaciarstwa. jednym z nich jest naśladowanie rozwoju, drugim zaś jest naśladowanie Idei oryginalności. Pierwszy z nich to rozpowszechniony odpad cywilizacji. Drugi sprzeczny jest z życiem. Wiersz absolutnie oryginalny jest absolutnie zły; jest "subiektywny" w złym sensie, bez żadnego związku ze światem, do którego się zwraca.

Innymi słowy, oryginalność w żadnym wypadku nie jest w krytyce poetyckiej nieskomplikowaną ideą. Prawdziwa oryginalnośc jest po prostu rozwojem i jeśli jest to rozwój prawidłowy, to w końcu może się on wydać tak nieunikniony, że dochodzimy w końcu niemal do negowania jakiejkolwiek "oryginalności" poety. Zrobił po prostu to, co zrobić należało.

[...]

Istnieje dość powierzchowny sprawdzian, który mówi, że poeci oryginalni sięgają do życia, poeci wtórni zaś - do "literatury". Gdy wejrzymy głębiej w ten problem, to przekonamy się, że naprawdę wtórnym poetą jest ten, kto myli literaturę z życiem, a przyczyną tej pomyłki bardzo często jest to - że nie przeczytał on wystarczająco dużo. Zwyczajne życie zwyczajnych kulturalnych ludzi jest mieszaniną życia i literatury. Dla ludzi wykształconych literatura może być życiem, a życie literaturą - w dobrym i złym sensie. W każdym razie powinniśmy przynajmniej starać się rozróżniać pomiędzy surowcem a tym, co autor z niego czyni.

inteligent

2006-12-25T23:00:00.001+01:00

Nawet jeżeli dobrze wyedukowany,
to wciąż słabo wykształcony.

Refluks

2006-12-13T21:07:00.003+01:00

Zło, co w pełni szczęścia spada na krety bezradne.

Ooohmm... sweeet oohmm. Każdy tu ma
jazdy. Na mozół. Na pozór. Co mamy czynić
abyśmy zostali zbawieni, panowie? Wytrwale
snują swoją sieć pająki, łowią zawzięcie złudną

zdobycz koty. Dom, porzucony pośród pełni lata,
kryje się kurzem. W kłębek zwija się pacjent,
wciąż bez znieczulenia, bo eteru nie ma (por.
Michelson i Morley, 1887). Regresji nie

przewidziano, jak zwykle. Skurcz: żołądek
opada kaskadą w commodius vicus wciąż tych
samych treści. Retour, est-tu donc eternel?
Błąd cały - w zaniechaniu, w niewierze w siebie,

w niepewności. Vae qui cogitatis inutile.
Pomiędzy zamiar i dokonanie kładzie się Cień.
Pomiędzy świadomość a nicość kładzie się Seks.
Tak było, illo tempore: "Szkoda, żeśmy

zmarnowali tyle czasu" nie w, ale poza. Kirke,
Pięknowłosa Bogini (elenaus? Nie: eleandros).
Wieżo z kości słoniowej. Kythera Sempiterna.
Różo Duchowa. Gratia Plena. Bramo Niebieska.

Gwiazdo Zaranna. Kythera Deina. Pocieszycielko
strapionych. Potnia Theron. Rapunzel, Rapunzel,
Laß mir dein Haar herunter! (Z ponurą miną
otworzyła chlew.) Da verlor Rapunzel ihre Angst.

Lecz potem sen, niewinny sen zamordowany!
Nicht seine liebste Rapunzel, sondern die Zauberin.
(Zarzucają jej, że została kochanką Amfinomosa
z wyspy Dulichion albo wszystkich zalotników

po kolei, i twierdzą, że owocem tego związku
był potworny bóg Pan.) Du wirst sie nie wieder
erblicken! Przecież myśmy właściwie nigdy
się nie spotkali. Das Leben brachte er davon,

aber die Dornen, in die er fiel, zerstachen ihm
die Augen. (Dokąd to idziesz, nieszczęsny,
sam jeden, onymi górami, okolic tych zgoła
nieświadom?) Zgubić się, stracić wszystko,

nie mieć nic do stracenia. I tylko zamęt pozostawić
w spadku. Stop. Nie mów nigdy, bowiem czeka
cię może powtórne spotkanie. Za lat 10. Dziś? Co by
mogło być? Naprawdę, kastracja byłaby dużo mniej...

Otto i Mezzo w jednym stali domu - na dole miotał
się tłum epigonów, de l'angoisse a l'extase.
Czar Kirke zmienił wszystkich w świnie (Bowiem
łby ich, szczecina, kwiczenie, kształt cały,

były świńskie; li człecze mózgi im zostały),
oprócz Odysa, który zażył ziele. (Z ziemi
wyrwane, dawną mocą obdarzone: Korzonki
miało czarne, kwiat białości mleka, Moly

zwie się u bogów.) "Nigdy nie odszedł nie
zaspokojony". (Wyciągnął miecz, a wtedy Kirke
padła na kolana.) Imię Odysseus oznaczać
może cierpiący lub ten, który sprawia ból.

(Kiedy spełniła jego żądanie, pozostał na Ajai
czas dłuższy, ona zaś urodziła mu trzech synów.)
A po latach Telegonos zabił go ościeniem płaszczki.
Myślisz, że o to właśnie chodzi? Spłodzić syna,

by móc wreszcie umrzeć? Tajemnica ciała albo
chemia ciała, lub jedno i drugie. Ociężałe od
snu, wyjebane dziewczęta i tłuste lamparty.
Wiedza: cień cienia. Konkretny powszechnik: brak.

Relaks. Wdech. Wydech. Oohmfalos. Pępek
świata, zwornik sklepienia, kamień wegielny.
Na nim Pytia przed trójnogiem, w służbie Feba.
Bo apolitou oznacza zamienić w kamień.

Ale w jakim micie człowiek żyje dzisiaj? Z wiekiem
rezystywność wzrasta. (Does it follow?) Wszystko
co ludzkie, coraz bardziej obce. No to co jest
twoim mitem? (Kulinaria pomiń.) Nie wiem.

Jestem takim ignorantem, że teraz będę po prostu
robił to, co mi wpadnie do głowy. Miraże pośród
ruin. Oohmfalos. Periplum. Kręte ścieżki, bez
postępu. Circumferentia nusquam. Zatem...

... rozpina pajeczyny i zwija się w kłębek

2006-12-07T23:05:00.000+01:00

patrz: Manifest, Raz, Dwa

Chodziłoby mianowicie o to aby, zostawiając na boku zmagania sztuki z anty-sztuką, poszerzyć pole gry w stronę nie-sztuki.
Bricoleur jako figura tej zmiany nie jest fetyszem ale skrótem myślowym przydatnym dla uzmysłowienia jej sensu.

Majsterkowicz rózni się zarówno od Kolekcjonera jak i od Inżyniera, zarazem mając z nimi wiele wspólnego.*
Od Kolekcjonera odróżnia go fakt, że nie tylko zbiera rozmaite kurioza i świecidełka, ale że zbierając, gromadzi materiał do wykorzystania przy realizacji przyszłych praktycznych celów.
W przeciwieństwie do Inżyniera, nie bazuje na naukowo ugruntowanym Projekcie, do którego miałby dobierać lub do-projektowywać optymalne materiały, lecz raczej wzajemnie uzgadnia i dobiera projekty i materiały.

Jakim praktycznym celem może kierować się ów crap-artysta?

Popatrzcie na niego, jak w swoim świecie-śmietnisku, pełnym już-kiedyś-użytych okruchów nie istniejących Całości próbuje klecić ich mizerne namiastki. Czyż nie jest pocieszny? Lawirując wśród odłamków tradycji, mitów, form czekających by złapać kogoś i dopełnić się. Próbując odnaleźć coś więcej niż tylko przygodne chwilowe połaczenia fragmentarycznych doświadczeń, fragmentarycznej wiedzy, fragmentarycznych myśli kłebiących się w jego umyśle pięciolatka z zaburzeniami koncentracji. Odnajdując i tworząc sieci połączeń w tym świecie-non sequitur.

Co robić, przyjmując za dany brak porządku, konstatując zarazem współzależność ładu wewnętrznego i zewnętrznego (z braku lepszych określeń)** i nie znajdując żadnego punktu podparcia dla fundamentalnej przemiany? Bowiem coś jednak da się zrobić. Może wywołując specyficzne, negentropijne, zawirowania, można zainicjować sprzężenie zwrotne, które poprzez cykle internalizacji i eksternalizacji kolejnych wytworów zacznie rozprzestrzeniać ten zalążek ładu?

Crap-artysta wykorzystuje rozmaite rejestry, rejony i repertuary. Podąża śladem użytych materiałów ale i zaplata rozmaite ścieżki w pewną całość. Nie odrzuca a priori rozmaitych lektur, ale mimo wszystko skrywa określony sens.

Efekt jest sonorystycznym klastrem / wielopoziomową aluzją / osobistym wyznaniem.
Efekt nie jest sonorystycznym klastrem / wielopoziomową aluzją / osobistym wyznaniem.
Niepotrzebne skreślić.

(Votum separatum: Nie wiem czy to ma sens, ja tylko notuję. Podmuchy wiatru czasem tworzą pustynne róże.)

(...) abyśmy mogli się dowiedzieć,
Że my też w pewien sposób jesteśmy nieprawdopodobni, uformowani z tak wielu różnych rzeczy,
Zbyt wielu, aby ktokolwiek widział w tym sens.
Szarpiemy się jak ilorazy, trudne do połączenia
Składniki, a co trwa nadal,
Trwa z naszym udziałem i zgodą.

-------------------------------------------------------------------------------
*Zarówno Kolekcjonera jak Inżyniera można by nazwać specyficznie skrzywionymi bricoleurami.
Pierwszy zachwycony konkretem, porzuca projekty.
Drugi, znajdując oparcie w abstrakcji Projektu, dokonuje całkowitej instrumentalizacji konkretu.
** Te słowa: "z braku lepszych określeń" doskonale podsumowują stan rzeczy.

Romantyzm. Koty i pająki.

2006-12-01T11:30:00.000+01:00

patrz: Manifest, Raz,

Kwestia deromantyzacji nie dotyczy wyłącznie statusu dyskursu poetyckiego, czy poetyckiego życia (uogólniając: pozycji artysty w ogóle). Idzie również o ostrożne stąpanie własną ścieżką pomiędzy scyllą ironii a charybdą misji.
Ironia rodzi się z metafizycznego pytania o stosunek idei do rzeczywistości. Ponieważ rzeczywistość metafizyczna leży poza czasem, toteż rzeczywistość, której pragnie ironia, nie może być dana w czasie. (O zgrozo, nie ma nic na zawsze.)
Odebranie światu realności uwalnia ironistę, ale zarazem stawia go w niemożliwej sytuacji. Stoi wobec natłoku równoważnych mozliwości słysząc prikaz: wybieraj!. Zapełnia więc prześwit między sobą a nicością miriadą świecidełek, które dostarczają mu wrażeń. Jednak ta gra możliwości nakręca się żądając "więcej" i "mocniej", nigdy jednak nie dając ostatecznej satysfakcji. Nuda - to jedyna ciągłość dostępna dla ironisty. Oto ubóstwiany przez po-nowoczesnych ćwierćinteligentów flaneur. Kot.
Czasem jednak, rozpoznawszy swoją sytuację, romantyk próbuje ją przezwyciężyć. O ile ta próba nie sprowadzi się do padnięcia na kolana i błagania o Rzecz, the real thing, może być całkiem interesująca. Bo oto spróbuje wytrzymać nicość aż do końca, albo też zniszczyć wszystko i zacząć zupełnie od nowa, albo powiązać okruchy i odbudować ziemski Raj. Oto oszołom, dziwak, wariat, podejrzany dzisiaj bo ośmielał (tak tak, w czasie przeszłym) się dążyć do całości. Pająk.

cdn. (Crap artist, bricolage i kłębki kurzu - w następnym odcinku)

Dlaczego zatem trash? Jak? Po co?

2006-11-30T19:13:00.001+01:00

patrz: Manifest

Nasz kulturowy punkt wyjścia to śmietnisko.
Och, nie ma się o co obrażać, psze Pani. Wysypisko śmieci jest prawdziwą kopalnią skarbów. Tylko nie ma co się dziwić że miesza się tu ze sobą to co "wysokie" i to co "niskie", leżą razem intymne zapiski i podręcznik metalurgii stopów, kreskówka przegryziona eposem, nocnik pełen bratków. Archeolog zdejmuje kolejne warstwy i śledzi połączenia, zarówno przygodne, jak i konieczne.
Nie chodzi tu o to, że łolaboga mamy straszny kryzys, że to wszystko śmieci.
To jest nasze. Nie będziemy się wstydzić. Mamy zamiar to wykorzystać.
Robić kolaż, czy raczej bricolage, klecić cudeńka z tego co pod ręką. Lokalne zawirowania negentropijne w chaosie świata.
Myśl w wielu wymiarach. Uwzględnij wszystkie zmysły.
Chcemy efektów lecz nie idzie tu o efekciarstwo.
Mamy projekty, ale nie idzie tu o Wielki Plan.
Być ludźmi, nie burzycielami, rzecze Ezra.
Pośród pająków i kotów, kurz zwija się w kłębki.

cdn. (romantyzm zostanie omowiony odrębnie)

Remiks 2

2006-11-21T23:27:00.001+01:00

- This is bad. This is so fucking bad. Is it bad?
- As opposed to good?

Beast is caged in the heart of the city. Sobota wieczór.
Wściekłe psy, dwa strzały i lecimy, nie dla nas miejski
folklor. Stan metastabilny. Jazda samochodem poprzez
ozór miasta, wyciągnięty spazmatycznie na południe,

oklapły niczym kutas z ciasta, w deszczu. Babel, scrabble,
& here I am, stuck in the middle without you. Aut? Spalony!
Niech cię diabli, Ezra, konkretny powszechnik? C'est tout
ce qui reste, a la fin? Des signes? Gdzie ten klucz?

Minimalna różnica (zaznacz na rysunku): przygotowała
wszystko jak wprzódy i kocioł postawiła na ogniu, jeno
do środka wrzuciła nie te zioła, ale inne, zgoła bezsilne.
Kochaj i rób co chcesz. Gdy to uczyniły, włożyła krwawe

zwłoki do kotła i odeszła. Dlatego niepodzielnie zawładły
wszystkim Mór Czerwony, zgnilizna i ciemność. Gdzie
radość, ruina. Gdzie dom, ruina. Gdzie złudzenie, ruina.
Zamęt. Verwirrung. Zamęt, źródło wszelkiej odnowy.

Gdy wybije północ najczarniejszej nocy, idź na rozstajne
drogi, gdzie les six potences. Spod osadu lat wydobądź
młodzieńca, który wciąż się waha. (Strzeż się śmierci w
wodzie.) Archeologia marzeń - pamiętam: uwielbiałem

rankiem wdychać woń tytoniu wplecioną we włosy. A potem
zdało mi się, że słyszałem głos wołający: nie zaśniesz
już więcej! Keep Judy out of this. Tamta zaś wzięła
ślub u Bożych piesków. Oberwałeś w makówkę, Phil?

C'est tout. Po Mojemu, albo po Żadnemu. Nic tu po nas.
Po nas tutaj nic. Jeżeli człowiek nie ma ładu w sobie,
nie zaprowadzi ładu wokół siebie. A teraz hoeren
Sie bitte aufmerksam zu, und wiederholen Sie:

Kwestia czasu: prawdziwa historia

2006-11-19T20:01:00.001+01:00

Oświeconemu ascecie imieniem Narada, który poprzez niezliczone umartwienia zaskarbił sobie łaskę Wisznu, bóg ten ukazuje się, obiecując mu spełnić każde jego życzenie.

"Ukaż mi magiczną moc twej mai" - prosi Narada.

Wisznu przystaje na to i daje mu znak, by poszedł za nim. Wkrótce potem znajdują się na opustoszałej drodze w pełnym słońcu. Czując pragnienie, Wisznu prosi Naradę, by udał się do oddalonej o kilkaset metrów wioski i przyniósł mu wody. Narada przyśpiesza kroku i puka do drzwi pierwszego napotkanego po drodze domu. Otwiera mu przepiekna dziewczyna. Asceta długo patrzy na nią, zapominając po co przyszedł. Potem wchodzi do domu: rodzice dziewczyny przyjmuja go z szacunkiem należnym świętym.
Czas płynie. Narada w końcu żeni się z dziewczyną, poznaje rozkosze małżeństwa i trud pracy na roli. Mija dwanaście lat. Narada ma teraz trójkę dzieci i - po śmierci teścia - zostaje właścicielem gospodarstwa.
Jednakże dwunastego roku niezwykle ulewne deszcze powodują powódź w całej okolicy. W ciągu jednej nocy stada toną, a dom zostaje obrócony w perzynę. Jedna ręką podtrzymując żonę, druga dwoje dzieci, najmłodsze zas niosąc na ramieniu, Narada z trudem toruje sobie drogę przez wodę. Jest mu jednak za cięzko. Nagle potyka się - i najmłodsze dziecko wpada do wody. Narada puszcza dwoje pozostałych dzieci i rzuca się w poszukiwaniu tamtego; daremnie - prąd już poniósł je daleko. Kiedy Narada szuka maleństwa, fale porywają dwójkę pozostałych dzieci, a wrótce potem - jego żonę. Sam Narada traci przytomność i fala unosi go jak kłodę drewna. Kiedy, wyrzucony na skałę, budzi się i przypomina sobie o swej udręce, wybucha płaczem.
Nagle słyszy znajomy głos: "Dziecko moje! Gdzież jest ta woda, którą mi obiecałeś? Czekam na ciebie już ponad pół godziny!".

Narada odwraca głowę i rozgląda się wokół. W miejscu potoku, który wszystko zniszczył, widzi puste pola lśniące w słońcu.

"Czy teraz rozumiesz tajemnicę mojej mai?" - pyta bóg.

Maszyny różnicowe powtórzeń

2006-11-18T19:13:00.001+01:00

"Tak jak w przypadku rymów, procedura może służyć do tworzenia rożnych dzieł: tak dobrych, jak i złych."

Każda ze scen przedstawianych za szybami Locus Solus wykazuje bezbłędną analogię do tego, na co wskazuje; a jednak pomiędzy powtórzenie a to, co jest powtórzone, zostaje posłana strzała nieprzebytego oddalenia - jak na identyczne słowa w procedurze rozszerzał swoje panowanie język; odnajdując to samo, acz nigdy sens tego samego. Bez przerwy powtórzenie, mowa i śmierć ustanawiają tę samą grę, w której lączą się dla ukazania, że w tym właśnie się oddzielają.

PS.
Któregoś dnia może zdamy sobie sprawę z ważnego faktu: literatura absurdu (...) w istocie stanowiła (...) zaledwie ślepy i negatywny odruch doświadczenia, które się dziś powoli wyłania: a mianowicie, że to nie "sensu", ale właśnie znaków (znaczących zresztą tylko dzięki temu wybrakowaniu) jest nam brak.

cd. na marginesie

2006-11-08T17:41:00.001+01:00

Żałosne wygibasy Gravesa "objaśniającego" działania Medei jako tanią sztuczkę iluzjonistyczną przywodzą na myśl równie udane "wyjaśnienia" biblijnego zakazu: Nie będziesz gotował koźlęcia w mleku jego matki (Księga Powtórzonego Prawa 14, 21) troską nad cierpieniem kozy-matki widzącej jak jej pacholę zamiast ssać cyca ląduje w kotle. I w ogóle higieniczno-naturalistyczne, zdroworozsądkowe tłumaczenia obrzędowych nakazów i zakazów różnych religii.

So they believed her, made mince meat of their father and boiled him.

2006-11-06T22:00:00.000+01:00

Medea przygotowała wszystko jak wprzódy i kocioł postawiła na ogniu, jeno do środka wrzuciła nie te zioła, ale inne, zgoła bezsilne. Potem kazała córkom zabić ojca i porąbać jego ciało na kawałki. Gdy to uczyniły, włożyła krwawe zwłoki do kotła i odeszła.
Tylko nabożna Alkestis odmówiła przelania krwi ojca bez względu na korzyści, jakie mogłoby to przynieść.

Mit mieniący się wieloma wersjami w każdej zachowuje najważniejszy element: powtórzenie (pozornie identyczne) rytualnych zabiegów, ze skrajnie odmiennym skutkiem.

Na czym polega rożnica? Gdzie tkwi błąd zmieniający misterium w krwawą jatkę? Czy winna jest Medea, wrzucająca "zgoła inne" zioła do kotła?

W takim razie mit przestrzega przed naruszeniem właściwego przebiegu obrzędu.
Ale jest tu coś więcej.

Zioła, kocioł - gadżety czarnoksięskiego fachu tylko zaciemniają obraz.

Córki Peliasa składając le sacrifice humain gubią sens ofiary. Odmowa Alkestis - bez wzgędu na korzyści - wskazuje właściwy sposób jej rozumienia. Tu zawiera się druga przestroga.

Medea jest depozytariuszką ezoterycznej wiedzy, obejmujacej zarówno składniki, jak i właściwe znaczenie rytuału.

Na marginesie: w pierwszej iteracji ryt ma w sobie coś więcej, dlatego zachodzi cudowna przemiana; w drugiej jest już niczym innym, jak tylko makabrycznie krwawym zabiegiem.

...

2006-11-02T17:23:00.001+01:00

poniedziałek: nic
wtorek: nic
środa: nic
czwartek: nic
piątek: nic
sobota: nic
niedziela: nic

Remiks

2006-10-11T13:46:00.002+02:00

                    - How many drops is this for you, Lieutenant?
                    - Thirty eight... simulated.
                    - How many *combat* drops?
                    - Uh, two. Including this one.

Last but not least. W stronę domu, gdzie kurzą się pająki
i koty. Jazda ostatnim autobusem poprzez pozór miasta.
Miraż rozpięty na ruinie niczym pacjent na stole,
zeteryzowany niedbale przez nietrzeźwego anestezjologa

(ujęty w efekciarskim skrócie a la Caravaggio). Stan
metastabilny. Świat idealnego nastroju. Pływający
luksus nocnej podmorskiej wędrówki (jakieś 20000 mil
do zrobienia). Magia kodów (już cztery w jednym). Klucz?

Zdumień przyszłych nie można wywnioskować z
teraźniejszych. Mówi: Jesteśmy młodzi, możemy
ułożyć sobie życie na nowo. Nie chcę układać
sobie życia - odpowiadam, bo nie chcę układać.

Nagła zimna furia boskiego posłańca przemawia z iście
teatralną dykcją: Baranku Boży, który gładzisz grzechy
świata... Nie zadzieraj nosa! Nie rób takiej miny.
Dołącz do nas! We're out togheter, dancing geek to geek.

Niezależnie od grubości ryby. Aniele Boży... Mój bracie.
Mój kacie. Czy piękno mierzy się wielkością stanika?
Przyłącz się do debaty o pięknie. Pociągnie cały obiad
(aby wszyscy mogli latać). Nic do dodania? Prawie nic.

Niech skacze. Samochody przemykają za oknem jak fale
na plaży. Czyż nie huczy dokoła występnych kocioł
namiętności? Którędy do mety? Który to pana zrzut,
poruczniku? Dezorganizacja nie może się zreorganizować.

Modne bzdury

2006-09-18T13:44:00.001+02:00

Kłopot (...) polega na tym, że trzeba podejmować praktyczne decyzje - jakie lekarstwa stosować, w jakim kierunku zorientować budynek - a wtedy teoretyczna nonszalancja jest już nie do utrzymania. W konsekwencji intelektualiści często popadają w hipokryzję - stosują "zachodnią" naukę, gdy jest to konieczne - na przykład gdy sami są poważnie chorzy - jednocześnie namawiając lud do wiary w przesądy.

Le temps retrouve

2006-09-15T21:40:00.001+02:00

If all time is eternally present
All time is unredeemable

Czy można odkupić czas? Nie wiem. Ale warto rozważyć istotny sposób na odzyskanie straconego czasu.
Chyba gdzieś pod koniec swojego słynnego eseju Beckett zarzuca Proustowi niekonsekwencję, pyta: dlaczego tytuł ostatniego tomu cyklu brzmi "Czas odnaleziony", skoro chodzi właśnie o tryumf nad niszczycielskim czasem? Rzeczywiście, Marcel wchodząc (wreszcie) na przyjęcie u księznej Guermantes, dostrzega nagle, bardzo ostro, piętno jakie czas wywarł na zgromadzonych tam tłumnie wszystkich dawnych, długo nie widzianych, znajomych. Ale Proustowi nie chodzi tu tylko o takie "odnalezienie". Przeciwnie, w wielkim finale swego dzieła pokazuje czas w postaci sieci wydarzeń splatających ze sobą wszystkie postaci cyklu. Czas (przeszły-teraźniejszy-przyszły uobecniony w jednej chwili) staje się przestrzenią, wzorem cykli, zbiorem typów i prefiguracji, partyturą powiązań, której kulminacją i uosobieniem stają się postaci Swanna i jego wnuczki mademoiselle de Saint Loup, w których losach i rodzinnych powiązaniach
wiążą się wszystkie wątki "Poszukiwań...".
W tym sensie odnalezienie czasu nie kłóci się z przezwyciężeniem śmierci i przemijania.

Punkt zwrotny

2006-09-05T23:05:00.001+02:00

...że człowiek osiąga czy też może osiągnąć wiek,
w którym zniesie pewną tylko porcję wszystkiego i już nic więcej;
że wtedy nic więcej znosić nie warto;
że nie tylko się nie może, ale się nie chce znosić;
że nic już nie ma wartości, tylko spokój,
spokój
spokój nawet w żałobie, nawet w żałości...

7 filarów mądrości

2006-09-03T23:52:00.001+02:00

Długa agonia jest najpiękniejszą odmianą śmierci, bo człowiek, który stracił nadzieję, nie czuje już goryczy porażki i, całkowicie wyzwolony, może przygotować swą duszę i ciało na wkroczenie do królestwa Bożego miłosierdzia.

O powinowactwie pojęć

2006-09-01T22:05:00.001+02:00

(Być może ten właśnie czynnik jest decydujący?
Skoro inteligencja oznacza szybkość uczenia się,
może tym samym oznacza większą podatność,
chłonność,
łatwowierność?)

Sierpień

2006-08-31T20:02:00.001+02:00

pająki i koty
zamieszkują dom w dzielnicy bogatych ludzi
(jak pisał kiedyś znajomy poeta)
czy to znaczy że są bogate?
pająki i koty
walczą zażarcie o łup much i nierozważnych trzmieli
kurz rozpina pajęczyny i zwija się w kłębek
pokoje przypominają pobojowiska
pająki i koty
jak się wydaje nie słyszą słabego głosu dzwonów
który z mozołem (nieopodal cmentarz)
przedziera się przez strugi deszczu

hic transit gloria mundi
chwała zwyciężonym

Locus Solus

2006-08-22T05:23:00.001+02:00

Tak więc w zadziwiający sposób narzuciwszy sam sobie surowy obowiązek, jakiego potrzebował , więzień wprowadził go z miejsca w życie, stosując się nieugięcie do przyjętej linii postępowania i znalazł upragnione zapomnienie w jałowym ćwiczeniu pamięci.

Poetyka (?) pisarstwa historycznego

2006-08-13T23:05:00.001+02:00

Archetypalna fabuła formacji dyskursywnych zdaje się domagać od narracyjnego "ja" dyskursu przesunięcia od pierwotnie metaforycznej charakterystyki dziedziny doświadczenia, poprzez metonimiczną dekonstrukcję jego elementów, do synekdochicznego przedstawienia relacji między jego powierzchniowymi atrybutami a przypuszczalną istotą, aż po przedstawienie wszystkich kontrastów i opozycji, które mogą zostać w pełni ujawniane w całościach zidentyfikowanych w trzeciej fazie przedstawienia dyskursywnego.

No symbols where not intended.

2006-08-07T17:23:00.001+02:00

Metoda Becketta, sposób w jaki obiera on teksty ze wszystkich zbędnych elementów - szczególnie wyraźnie widoczna na tle jego młodzieńczej powieści - daje w efekcie swoisty test Rorschacha. Zbiór czarnych plam na białym tle tworzących razem dziwaczny kształt, który możemy odczytywać na rozmaite sposoby, podkładając pod nie swoje projekcje, odczucia, myśli, doświadczenia, różne konteksty.

(No. Not even in the face of armageddon. Never compromise.)

2006-07-29T05:23:00.001+02:00

Powiedzieć, że do tych pism trzeba dojrzeć, to nic nie powiedzieć. Nie musiałem dojrzewać do tej lektury, raczej zrezygnować z jej zaniechania. Jego sztuki, proza, również eseje, zawsze dotykały mnie glęboko, poruszając i odkrywając we mnie niepodważalne prawdy, które próbowałem ukryć (Nie będziesz?)
Zadawałem sobie pytanie, jak można uświadomić sobie to wszystko, a mimo to dalej żyć, jak gdyby nigdy nic?
After such knowledge, what forgiveness?

Na marginesie, trzeba przyznać że zawsze byłem absolutystą (ta słowiańska dusza...)
Aut Caesar, aut nihil.(z naciskiem na to drugie, jak sądzę)
Raz na zawsze. Skończmy to i chodźmy spać.

Zatem co się zmieniło?
Może po prostu zrozumiałem, że Sam pisał komedie.
Bo tym właśnie są, komediami, jego sztuki, proza, nawet eseje.
Bo takie właśnie jest życie.
Zabawne.
N'est-ce pas?

Dale Cooper, lat 13

2006-07-27T23:05:00.001+02:00

Przez cały wieczór ciężko rozmyślałem nad tym, że teraz, gdy mam magnetofon, muszę mieć jakiś życiowy plan. Nic mi nie przychodzi do głowy.

O pojęciu substancji

2006-07-22T15:24:00.001+02:00

Czy za mgławicą ludzkich działań kryje się twardy rdzeń (duszy?)?
Rozważ nagłe transformacje.

Spojrzenia

2006-07-18T19:24:00.002+02:00

Rozmawiał tylko z nią jedną, wydawało się, że wcałym hotelu nikogo poza nią nie widzi, ale w chwili gdy któryś z garsonów stawał tuż nad nim, by przyjąć zamówienie, Robert szybko wznosił ku niemu jasne oczy i rzucał spojrzenie trwające nie dłużej niż dwie sekundy, którego przenikliwość odsłaniała nagle z całą oczywistością ukryty porządek jego pragnień i zainteresowań, obcy zwyczajnym klientom; ci mogą bez końca przypatrywać się jakiemuś strzelcowi czy subiektowi po to jedynie, by zabawić swoje towarzystwo ciętą i zabawną uwagą na jego temat.Owo krótkie, bezinteresowne spojrzenie świadczyło zaś o tym, że Robert jest ciekawy garsona dla niego samego; gdyby ktoś je pochwycił, mógłby powziąć podejrzenie, że ten wzorowy mąż, ten namiętny niegdyś kochanek Racheli, prowadzi drugie, utajone życie, pociągające go o wiele bardziej niż to, w którym uczestniczył z obowiązku.

Cos takiego ma w sobie wzbudzające zachwyt gdy uda się je przechwycić spojrzenie zakochanej kobiety patrzącej na swego wybranka. Zainteresowanie innym dla niego samego.

Wspomnienie

2006-07-14T17:41:00.001+02:00

W grudniu 2003 roku, spacerując ulicami Wiecznego Miasta - zdaje się nieopodal kościoła Santa Barbara dei Librari - w pewnym momencie, kątem oka zauważyłem cos niezwykłego. Pomiędzy dwoma kamienicami na wysokosci pierwszego piętra znajdował się swego rodzaju łącznik, schowany nieco, z galeryjką do której prowadziły schody i z drzwiami. Drzwi wzbudziły we mnie dziwny niepokój, nie wiem doprawdy dlaczego przez myśl przemnknęły mi te słowa: teatr magiczny, wstęp nie dla każdego.

raz na zawsze

2006-07-13T12:15:00.001+02:00

raz na zawsze pojąć żonę
raz na zawsze zbić mamonę
raz na zawsze mieć chałupę
raz na zawsze wytrzeć dupę
raz na zawsze znaleźć drogę
raz na zawsze zmyć podłogę
raz na zawsze znieść popędy
raz na zawsze umyć zęby
raz na zawsze wszystko zmienić
raz na zawsze skończyć w ziemi

Zabawnie

2006-07-10T15:19:00.001+02:00

Uświadomić sobie znienacka, że stałeś się wieźniem cudzego marzenia, że całe twoje życie toczy się wg scenariusza nie-twojej fantazji, która z chwilą, gdy stała się bliska realizacji, zostaje ze wstrętem odrzucona przez jej podmiot. (Hej, tak bywa, czasami.) I na koniec zdać sobie sprawę, że ta klęska, wcale-nie-piękna katastrofa marzenia zawarła się już z całą mocą w twojej nań zgodzie, zrezygnowanej, pogodzonej z losem, pozbawionej woli i marzeń zgodzie.

Śniadanie

2006-07-07T12:06:00.001+02:00

Balkon, stół, krzesła, dwa talerze, koty...
Cóż więcej trzeba? Może trochę słońca,
by skryć nas w cieniu. Już kawa gorąca
miękko otula bułkomaślne sploty.

Rozkosz niedzieli! Pośród jej martwoty
lata w krąg mucha, cicho brząkająca,
nim kot ją złapie. Niespieszna, kojąca,
rozmowa sączy senne alikwoty...

Dziś, patrząc w okno na nie-wiosnę wokół,
nie umiem przełknąć z podobnym zachwytem
oziębłej grzanki, gorącego soku.

Czego mi braknie tym zimowym świtem?
Wina w naturze tkwi czy w moim oku?
Zrozum to dobrze: Śniadanie jest mitem.

marzec 2006

?

2006-07-07T10:32:00.001+02:00

Są takie książki które czytasz i są takie książki które czytają ciebie. Które wolisz?

Remanent

2006-07-06T15:22:00.001+02:00

Cofnąć się, by ogarnąć całosć. Przede wszystkim wiedzieć na czym się stoi, następnie zas oszacować możliwosci i dokonać wyboru. Potem działać.